استفاده از پارچه سوزن دوزی برای مانتو به عنوان لباس شب عید در زمان قدیم

برای بافت پارچه سوزن دوزی برای مانتو اینگونه عمل می کنیم:

با بافندگی وزنه، به انتهای نخ‌های تار که از طول آویزان بودند، سنگ‌ها می‌چسبیدند. ساده ترین تکنیک بافتن بافت ساده است. پود زیر نخ تار اول، سپس روی دومی و غیره قرار خواهد گرفت. در هیچ پارچه دیگری نخ های تار و پود تا این حد در هم تنیده نشده اند.

پوشیده ترین لباس در جهان، شلوار جین، همچنین نمونه بارز دیگری از روش بافت معمولی است، به اصطلاح بافت پارچه جناغی. پود یا نخ متقاطع روی دو نخ تار، سپس زیر یک نخ تار، دو تا دوباره، یکی زیر و غیره گذاشته می شود.

در طول قرن ها، تکنیک بافندگی به پیشرفت خود ادامه داد. بافندگی‌های جدید مانند بافندگی دوبی یا بافندگی داماسک ایجاد شد که بافت را بسیار پیچیده می‌کرد. در قرن 19، ماشین بافندگی ژاکارد توسعه یافت، که امکان ایجاد مکانیکی الگوهای هر پیچیدگی را فراهم کرد.

فقط از طریق بافندگی، الیاف، اعم از پشم، کتان، پنبه یا ابریشم، به  پارچه سوزن دوزی تبدیل می‌شود.

پارچه

اصل بافندگی از عصر حجر شناخته شده است. به اصطلاح بافندگی وزن، اجرای ماشین های بافندگی انسانی، می تواند از یافته های اولیه در لبه شمالی کوه های آلپ بازسازی شود.

در هر بافندگی نخ هایی وجود دارد که از طول کشیده می شوند (تار) و نخ هایی که به صورت متقاطع می روند (پود).

ابریشم در بین الیاف نساجی، پارچه ها و پارچه ها جایگاه ویژه ای دارد. حتی اولین کاروان‌هایی که چندین قرن پیش از میلاد مسیح در مسیر جاده ابریشم به اروپا رفتند،پارچه سوزن دوزی در چمدان‌های خود داشتند.

در آن زمان، فقط سرهای تاج دار و مسح شده می توانستند عبادت ابریشمی را بپردازند. با این حال، دانستن اینکه چگونه می توان ابریشم را از نخ کرم ابریشم به دست آورد، راز بزرگی بود که در چین از نزدیک محافظت می شد.

دیدگاه شما با موفقیت ثبت شد.

نظرتان را ثبت نمایید.

شماره همراه شما منتشر نخواهد شد.